كه محل كارشان تا منزل 22 كيلومتر ( چهار فرسخ شرعى ) باشد ، بايستى روزه و نمازشان شكسته باشد ؛ و لذا خواهشمند است صحت اين مسأله را تأييد فرماييد . ضمناً اين سؤال نيز پيش مىآيد كه آيا اين‌گونه افراد ، دائم السفر نيستند ؟ زيرا در روز ، حداقل دو سفر ( رفت و برگشت ) انجام مىدهند . دليلى كه از حضرت‌عالى بر اين مسأله نقل شده است ، مترتّب بودن ( پى در پى بودن ) سفر مىباشد كه باعث گرديده نماز و روزه قصر شود كه باز هم خواهشمند است تفاوت دائم السفر و مترتّب بودن سفر را مرقوم فرماييد ؛ زيرا آن طور كه از مسأله‌اى در رسالهء عمليه بر مىآيد ، سفر كسى مترتّب است كه حداقل بين هر سفرش ، يك روز فاصله باشد ؛ مثلًا كسى كه كاسب است و از شهر جنس مىخرد و براى فروش به دهات چهار فرسخى مىبرد و جنس او كه تمام شد مجدداً براى خريد بر مىگردد ، اين شخص خواه ناخواه بين سفرهايش فاصله‌اى خواهد بود ؛ در صورتى كه دائم السفر ، هر روز مسافرت مىكند و روزانه سفرش قطع نمىشود ؛ مثلًا رانندگان اتوبوس شهر ما ، امروز به تهران مىروند و شب مىمانند و فردا بر مىگردند ؛ و يا در مسأله‌اى كه از راديو توسط آقاى صانعى نقل شد ، رانندگان اتوبوسرانى شركت واحد و پستچىها دائم السفرند ، زيرا هر روزه چند سفر انجام مىدهند ؛ ساكنين تهران هم كه در 22 كيلومترى منزلشان كار مىكنند نيز صبح مىروند و بعد از ظهر بر مىگردند ( كه جمعاً مىشود هشت فرسخ ) كه اين كار را هر روز انجام مىدهند ؛ آيا آن‌ها نيز مانند آن راننده كه روزى يك سفر به تهران انجام مىدهد و دائم السفر است ، دائم السفر محسوب مىشوند ؟ بسمه تعالى ، در شهرهاى بزرگ خارق العاده مانند تهران فعلى ، ابتداى مسافت از منزل حساب مىشود و با پيمودن هشت فرسخ شرعى ، ولو در مجموع رفت و برگشت ، اگر سفر شغل محسوب نباشد ، حكم مسافر دارند ؛ و كثرت سفر موجب سقوط حكم مسافر نيست .